Wyczerpanie puli tradycyjnych adresów IPv4. Potrzeba zwiększenia szybkości transmisji danych w sieciach lokalnych. Zapewnienie wstecznej kompatybilności z systemami opartymi na IPv4. Brak możliwości obsługi dużych pakietów danych w IPv4.

<code>fc00::/7</code>. <code>ff00::/8</code>. <code>fe80::/10</code>. <code>2000::/3</code>.

Pomijanie wszystkich zer w bloku. Zapisywanie tylko pierwszych czterech bloków. Zastępowanie ciągów zer podwójnym dwukropkiem. Pomijanie wiodących zer.

2^64 unikalnych adresów. Niemal nieograniczoną, ale nieokreśloną liczbę adresów. 2^128 unikalnych adresów. 2^32 unikalnych adresów.

Adres do transmisji do grupy wyselekcjonowanych urządzeń. Adres generowany automatycznie dla komunikacji lokalnej. Adres przypisany do jednego konkretnego urządzenia. Adres przypisany do wielu urządzeń, przy czym pakiet trafia do najbliższego topologicznie węzła.

<code>fc00::/7</code>. <code>fe80::/10</code>. <code>ff00::/8</code>. <code>2000::/3</code>.

Wskazują na konkretne usługi dostępne zdalnie. Są niezbędne do komunikacji lokalnej i protokołów routingowych w segmencie sieci. Służą jako publiczne adresy routowalne w Internecie. Są używane do identyfikacji serwerów DNS w globalnej sieci.

DHCPv6. ICMPv6 (za pośrednictwem Neighbor Discovery Protocol – NDP). RIPng. OSPFv3.

Ukośnik (<code>/</code>). Myślnik (<code>-</code>). Kropka (<code>.</code>). Dwukropek (<code>:</code>).

Anycast Address. Global Unicast Address (GUA). Link-Local Address (LLA). Unique Local Address (ULA).